Δημήτριος Κρεμαστινός

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ

Βουλευτής Ν. Δωδεκανήσου – ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Πρόεδρος Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων

Ρόδος, 09 Ιουλίου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ομιλία Δ. Κρεμαστινού για το Ασφαλιστικό στην ολομέλεια της Βουλής – Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010: « Είναι δυστυχώς, μονόδρομος. Με πολύ προβληματισμό, αλλά και με αίσθημα ευθύνης ψηφίζω αυτό το νομοσχέδιο»

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τεχνοκρατικά το θέμα αυτό, που απασχολεί σήμερα όλη τη χώρα και όλους τους πολίτες.

Πώς φθάσαμε μέχρι εδώ; Το ασφαλιστικό σύστημα και ο βασικότερος πυλώνας του ήταν πάντα ο Προϋπολογισμός. Μπορούσαν να ξοδέψουν ελεύθερα τα Ταμεία και οι Ασφαλιστικοί Οργανισμοί και γενικά το κοινωνικό κράτος, στηριζόμενοι στον Προϋπολογισμό. Τώρα, δυστυχώς, ο βασικότερος ίσως πυλώνας, δηλαδή ο Προϋπολογισμός, κατέπεσε. Και κατέπεσε, όχι γιατί ελαττώθηκαν οι εισφορές – που ασφαλώς ισχύει – ή η φορολογία δεν αποδίδει όσο θα έπρεπε – λόγω της φοροδιαφυγής – αλλά κυρίως, κατέπεσε διότι συρρικνώθηκε η ανάπτυξη και οι προοπτικές για ανάπτυξη. Και μη υπάρχοντος ισχυρού προϋπολογισμού να καλύψει τα Ταμεία, το σύστημα αυτό των συγκοινωνούντων δοχείων: Προϋπολογισμός, ασφαλιστικά Ταμεία, έγειρε προς την αρνητική πλευρά.

Ενθυμούμαι, ότι όταν μου ανέθεσε το 1994 ο Πρωθυπουργός, ο Ανδρέας Παπανδρέου, το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ασχολήθηκα, για πρώτη φορά με τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Το 1994, λοιπόν, η προοπτική που υπήρχε με την αναλογιστική μελέτη που κάναμε, ήταν να υπάρχουν λεφτά στα Ταμεία μέχρι το 2020. Αυτό ανέφερα τότε στον Πρωθυπουργό, ο οποίος μου είπε: «Κάντε μια νέα αναλογιστική μελέτη να πάτε, τουλάχιστον, μέχρι το 2030». Δυστυχώς, τα γνωστά γεγονότα, έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή, να έχουμε το πρόβλημα, αντί το 2020, το 2010. Το αδιέξοδο, τη βόμβα που έσκασε στα χέρια του σημερινού αρμόδιου Υπουργού.

Την αλήθεια πρέπει να την πούμε. Δύο είναι οι τρόποι να αντιμετωπισθεί το θέμα. Ο ένας είναι ο αλόγιστος δανεισμός με οποιοδήποτε επιτόκιο, τόκο, κλπ., που σημαίνει ότι μπορεί το κράτος να είναι συνεπές στις πληρωμές του. Ο άλλος τρόπος είναι ο δανεισμός με προϋποθέσεις. Ο αλόγιστος όμως δανεισμός, με ελεύθερα τα επιτόκια, οδηγεί κατευθείαν στη χρεωκοπία. Και η χρεωκοπία αντιλαμβάνεστε ότι αφορά, όλους τους Έλληνες, όλους μας. Ο δανεισμός υπό προϋποθέσεις, είναι σκληρός δανεισμός, γιατί αυτός που σε δανείζει, επιβάλλει και τους όρους του. Και οι όροι και η συνταγή, είναι γνωστοί: περιορισμός του κοινωνικού κράτους. Παγκόσμιο φαινόμενο. Όποιος δανείζεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οφείλει να ακολουθήσει τη συνταγή αυτή: τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους.

Θα περιορίσεις την Υγεία, την Παιδεία ή τις κοινωνικές κατακτήσεις; Αν περιορίσεις την Παιδεία και την Υγεία, που είναι οριακή, τότε θα προκαλέσεις μη αναστρέψιμη βλάβη. Εάν, όμως, καταφέρεις – και βάζω το εάν – να βγεις γρήγορα από αυτό το τούνελ, έχεις μεγάλες πιθανότητες να φθάσεις στο αποτέλεσμα που επιδιώκεις.

Αυτό, αν θέλετε, είναι η μεγάλη πρόκληση για τη σημερινή Κυβέρνηση και τον αρμόδιο Υπουργό. Δηλαδή, για να θυμηθούμε και πάλι τον Ανδρέα «Εάν η χώρα δεν αφανίσει το χρέος, το χρέος θα αφανίσει τη χώρα». Είναι δική του δήλωση σε αυτόν τον χώρο. Και η δεύτερη, για την οποία είχε μάλιστα κατηγορηθεί: «Φοβούμαι ότι οι Έλληνες δεν θα αντέξουν στον Ευρωπαϊκό Ανταγωνισμό και θα καταλήξουν σερβιτόροι της Ευρώπης – και μάλιστα φθηνοί σερβιτόροι».

Αυτή η δήλωση προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Αλλά, δυστυχώς σήμερα βλέπουμε αυτό το φαινόμενο. Ακόμα και τα ξενοδοχεία μας παραχωρούνται σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Ακόμα, οι αδύνατοι οικονομικά συμπολίτες μας πουλάνε τα σπίτια τους στα χωριά στους Ευρωπαίους, γιατί προσπαθούν να επιβιώσουν. Και το πρόβλημα είναι τεράστιο, όταν βλέπει κανένας ολόκληρα χωριά σιγά-σιγά να κατοικούνται από Ευρωπαίους. Ενας λαός που έδωσε τη ζωή του για να μην παραχωρήσει σπιθαμή γης, σήμερα παραχωρεί έναντι πινακίου φακής το ίδιο του το σπίτι.

Πώς, όμως, μπορεί κανένας να ξεφύγει από αυτό τον κυκεώνα; Βέβαια υπάρχουν πολλοί τρόποι. Αλλά ο κλασικός είναι η ανάπτυξη. Ποια ανάπτυξη, όμως; Η ασιατικού τύπου ανάπτυξη ή η δυτικού τύπου ανάπτυξη; Η ασιατικού τύπου ανάπτυξη είναι αυτή η οποία θέλει χαμηλά ημερομίσθια, εξαθλιωμένους εργάτες και βεβαίως τύπου Κίνας, αν θέλετε, ανάπτυξη. Μπορούμε εμείς; Την αντέχουμε; Έχουμε συνηθίσει σε αυτή την ανάπτυξη;

Η δυτικού τύπου ανάπτυξη είναι αλήθεια ότι πάει περισσότερο σε εμάς και τον λαό μας. Μέσα από προγράμματα, όπως το ΕΣΠΑ παραδείγματος χάριν, δεν θα πρέπει να οδηγηθούμε σε ανάπτυξη επιβίωσης, όπως κάναμε με άλλα προγράμματα. Δηλαδή, να φτιάξουμε μικρά-μικρά έργα για να απασχολούμεθα και να μπορούμε να ζήσουμε. Το ΕΣΠΑ κατά τη γνώμη μου, πρέπει να στοχεύσει στη βελτίωση της βιοτεχνίας, στη βελτίωση του επιπέδου της γεωργίας, στη βελτίωση της κτηνοτροφίας, να γίνουμε αυτάρκεις σε αυτά που ήμασταν αυτάρκεις. Και κυρίως να κερδίσουμε από τον Τουρισμό, που είναι η μοναδική βιομηχανία μας.

Γνωρίζετε, αγαπητοί συνάδελφοι, ότι η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο; Όταν όλες οι άλλες οι ανταγωνιστικές χώρες έχουν συνεδριακά κέντρα και εκεί κατευθύνονται τα μεγάλα συνέδρια, οι αριστείς όλης της δημόσιας ζωής και της επιστήμης. Επιτρέπεται να λέμε ότι έχουμε ανταγωνιστικό τουρισμό και να μην έχουμε ένα συνεδριακό κέντρο 20.000 και 25.000 συνέδρων;

Επιτρέπεται η γειτονική Τουρκία να έχει απέναντι από τη Ρόδο δέκα μαρίνες; Και η Ρόδος να αγωνίζεται επί 50 χρόνια να αποκτήσει την πρώτη μαρίνα; Και πώς θα έρθει ο υψηλού επιπέδου τουρισμός, όταν δεν έχει πού να αράξει το σκάφος του ο εύπορος τουρίστας;

Νομίζω ότι αυτά είναι τα θέματα που θα πρέπει να μας προβληματίσουν και να μας ενώσουν είτε είναι το ένα κόμμα στην εξουσία, είτε είναι το άλλο κόμμα, είτε είναι το οποιοδήποτε κόμμα.

Είναι δυστυχώς, μονόδρομος. Με πολύ προβληματισμό, αλλά και με αίσθημα ευθύνης ψηφίζω αυτό το νομοσχέδιο. Γιατί πιστεύω ότι κατά τον καλύτερο τρόπο τώρα διασφαλίζονται οι μισθοί και οι συντάξεις, γιατί πιστεύω ότι εάν λειτουργήσει σωστά το όλο σύστημα, μπορεί να επανέλθει γρήγορα η χώρα σε ευρωπαϊκά επίπεδα από πλευράς κοινωνικού κράτους.

Πρέπει επιτέλους να πάψει η χώρα μας να είναι ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης. Ευχαριστώ.

Boυλή των Ελλήνων, 100 21 Αθήνα, τηλ. 210 3707035-6, Fax: 210 3707037

Βουλής 4, 105 62 Αθήνα, τηλ. 210 3706261, 210 3706461, Fax: 210 3706061

Καναδά 69, 851 00 Ρόδος, τηλ. 22410 20480, 22410 20580, Fax: 22410 22320

E-mail: kremastinos@parliament.gr kremastinos@gmail.com

July 9, 2010 Αναρτήθηκε στο: Δελτία τύπου, Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ